21 Haziran 2010 Pazartesi

Farkettik ki Aslında Yalnızız..

Yeniden yalnızlığa alışmak.. sanki olmamış gibi yaşarız hep.. zordur hepimiz için.. hedeflediklerimizin peşinde mi koşarız hep.. hayır.. bazen ümitsizce, anlamsızca yola koyuluruz.. bize ne yapıyorsun denilmesinden hoşlanmayız.. sadece yola çıkmak gereklidir.. ama yalnız başına.. insanları bizimle gelmeleri için ikna etmek istemeyiz.. ya da onların yanında olmak imkansızdır.. hayal ederiz dostluklarını.. aşklarını.. gece yatarken ya da yalnızlıktan bunaldığınız bir anda.. onlardan haber alamadığımızda hep birşeylerle meşgul olduklarını düşünür avunuruz.. şüpheleniriz de kimi zaman.. ya meşgul değilse ve aklına gelmemişsek diye.. insan uzun süreli ayrılıklarda hep bunu düşünür.. bir dosta özlem duyarız.. yaşadığımızı hissettirir bize.. varlığımızdan haberdar olduğunu bilmek.. ama bazen selam vermek istemeyiz.. içine düştüğümüz yalnızlıktan bir an için kurtulmuş olacağımızı düşünmek güzel ancak sonrasında tekrar geri dönmek istemeyiz o yalnızlığa.. ama onlar da aynı şeyi düşünüp selam vermeye çekinirlerse diye de düşünmeyiz.. bencilizdir aslında.. yalnızlığın bize bir hediyesi sadece.. sevdiğimiz insanları hatırlarız kimi zaman.. neler yaşamıştık.. neler paylaşmıştık.. neden ayrılmıştık diye.. geçmişi inceleriz en ince ayrıntısıyla.. ona dokunduğumuz anları.. gülümsemesini.. ki şu an başka biriyle birlikteyse de hemen vazgeçeriz bu hayalden.. doğru olmadığını farkettiğimiz için.. kızarız kendimize.. acırız hatta.. çünkü o yoluna devam etmiştir ama başkasıyla.. biz?.. biz yalnız yürümeye devam ederiz.. bunları paylaşabileceğimiz dostlarımızdan uzakta.. yeni birini tanımaya çekinerek.. çünkü onlar da giderler yakında.. demem odur ki yalnızlık, çemberin her noktasından başlar ama asla bitmez.. iyi yolculuklar..

Hiç yorum yok: